"...De armatuur van zijn oudere draadbeelden gaat in de Witte Serie schuil achter een maagdelijk blanke huid van gepolijste plamuur die de beschouwer dwingt zich op het plastische vormenspel te concentreren. Hoe die vorm in stand wordt gehouden, blijft nu een raadsel. Het vormenspel is grillig, de wet van de zwaartekracht tartend. De Witte Serie levert een nonfiguratie op die refereert aan vleesetende planten en andere freaks of nature, aan architectuur die zelfs Gaudi zou beangstigen..."
Jan Teeuwisse, Museum Beelden aan Zee